Τελικά, πως τα φέρνει η μοίρα καμιά φορά και εκεί που έχεις ψιλοπαρατήσει κάτι το οποίο ξεκίνησες να σου δίνεται η αφορμή/βοήθεια από έναν άνθρωπο να το επαναφέρεις στη ζωή. Ακόμα κι αν τον συγκεκριμένο άνθρωπο θα μπορούσες άνετα να του συμπεριφερθείς με τέτοιο τρόπο που θα κατέληγες σίγουρα στη φυλακή.
Κάτι τέτοιο λοιπόν στάθηκε η αφορμή για να τολμήσω να κάνω μια νέα δημοσίευση, μια δημοσίευση ένα χρόνο σχεδόν από την τελευταία και με ύφος τελείως διαφορετικό από το ύφος με το οποίο είχα σκοπό να γράφω στο συγκεκριμένο blog.
Όχι, δεν είμαι περήφανος για την αντίδρασή μου γενικότερα αλλά η συγκεκριμένη "κυρία" συνταξιούχος δε θα μπορούσε να δεχθεί καμία διαφορετική αντίδραση από εμένα στην παρούσα φάση.
Δυστυχώς, έχω την ατυχία να είμαι κάτοικος του δήμου Καλαμαριάς, δίπλα στον πεζόδρομο, με ότι αυτό συνεπάγεται το τελευταίο διάστημα: σκόνη ατελείωτη από τα έργα τα οποία γίνονται τα τελευταία σχεδόν 2 χρόνια, αντικαταστάσεις αγωγών, αναδιαμορφώσεις πάρκων κτλ κτλ. Έχει πολλά θετικά η περιοχή, δε λέω. Όμως ο ρυθμός που γίνονται τα έργα είναι απελπιστικά αργός. Βασανιστικά αργός. Θα μου πείτε, που ακριβώς αυτή τη στιγμή δε γίνονται έργα; Σκαψίματα δρόμων, σκόνες, κλειστοί δρόμοι και όλα τα συναφή; Ναι, είναι ο παροξυσμός της ανάπτυξης σε όλο της το μεγαλείο....
Να τονίσω ότι για 10 και πλέον χρόνια χρησιμοποιώ πάντα σακουλίτσα και πάντα μαζεύω τις ακαθαρσίες του σκύλου μου. Όπως λοιπόν κάθε βράδυ, έτσι και σήμερα έκανα την καθημερινή μου βόλτα με το σκύλο μου. Βόλτα που εξυπηρετεί κυρίως την ανακούφιση του. Βόλτα με την προσπάθεια αποφυγής όλων εκείνων των σημείων που είναι "κατακριτέα" για τη χρησιμοποίηση τους ως τουαλέτα για τα τετράποδα. Είχα βρει ένα σημείο στην πλατεία Δημαρχείου, δίπλα από την είσοδο του parking, το οποίο μάλιστα έχει και ταμπελίτσα που προτρέπει τους ιδιοκτήτες ζώων να μαζεύουν τις ακαθαρσίες των ζώων. Να μην πω με τι βλέμμα κοιτούσαν οι μανάδες των μικρών που τα έβαζαν να κατουρήσουν (στην καλύτερη) σε εκείνο το σημείο. Αφήνεις εσύ, το ζώο σου να κάνει την ανάγκη του εκεί που εγώ βάζω το παιδί μου; Να κολλήσει τίποτα; Χμ... ναι. Υπάρχει ένα δίκιο. Μπορεί όντως να κολλήσει αφού η ανατροφή σου και η "πολιτισμένη" σου συμπεριφορά υποδεικνύει ότι το παιδί πρέπει να τα κάνει εκεί όπως το ζώο (που τόσο προσβλητικά το χρησιμοποιείς ως όρο) ενώ δίπλα όλη η περιοχή είναι γεμάτη καφετέριες. Για να μην μακρηγορώ, το συγκεκριμένο σημείο δεν αποτελούσε πλέον λύση για μένα. Πάμε λοιπόν σε καινούριο.
Μόλις ολοκληρώθηκαν (ναι, καλά) τα έργα μπροστά στην οδό Μεταμορφώσεως, είπα να χρησιμοποιήσω εκείνο το κομμάτι για τη βόλτα του σκύλου μου. Κομμάτι δίπλα στο δρόμο, που δεν παίζουν παιδιά (το κυριότερο), που δεν έχει κοντά τραπέζια από καφετέριες για να μην ενοχληθεί κάποιος. Κι όμως!! Ακόμα και σε ένα σημείο που δεν πατάει ο Έλληνας, γιατί και πάλι ο "πολιτισμός" του δεν επιτρέπει να πατάει κάποιος το γκαζόν, ανακαλύπτει ότι τον ενοχλεί! Χρησιμοποιεί μάλιστα αβίαστα και το βασικό επιχείρημα: εδώ παίζουν παιδιά! Η απάντηση είναι πάντα η ίδια και πάντα την εννοώ: όταν δω ένα παιδάκι να παίζει σε εκείνο το σημείο, δε θα ξαναχρησιμοποιήσω το μέρος. Το συγκεκριμένο μέρος εδώ και χρόνια δεν έχει χρησιμοποιηθεί ως παιδότοπος, για έναν απλούστατο λόγο: δίπλα έχει δρόμο που περνάν αυτοκίνητα. Αφήστε που όλοι πηγαίνουν τα παιδιά τους στην πλατεία δημαρχείου που είναι και προστατευμένη από αυτοκίνητα και μηχανάκια.
Αυτό που με εκνευρίζει περισσότερο όμως είναι η ποιότητα των ανθρώπων που αρχίζουν αυτού του είδους τα σχόλια και η ηλικία τους. Κυρίως η ηλικία τους. Η ηλικία αυτή του συνταξιούχου ή κοντά στη σύνταξη που θεωρεί ότι αυτός έφτιαξε τα πάντα. Ότι μόνο αυτός έζησε δύσκολα χρόνια και μόνο επειδή υπάρχει διαφορά ηλικίας θα πρέπει να υπάρχει και σεβασμός. Σεβασμός όχι λόγω συμπεριφοράς ή ήθους, αλλά μόνο ηλικίας.
Συνήθως δε σου απευθύνουν τον λόγο αλλά φωνάζουν γενικώς και αορίστως όπως η συγκεκριμένα συνταξιούχος κλώσα που με αυτόν τον τρόπο ξέρει να συμπεριφέρεται. Η κλώσα που θεωρεί ότι λόγω ηλικίας έχει το δικαίωμα να φωνάζει και να βρίζει, να χρησιμοποιεί εκφράσεις όπως ο σιχαμένος και γενικότερα μέσα από τις φωνές και τις προσβολές να εκβιάζει την είς βάρος μου ή οποιουδήποτε την ενοχλεί "καταδίκη". Δυστυχώς γι' αυτήν βρισκόμουν σε κατάσταση τέτοια που δε θα την αγνοούσα. Και δεν την αγνόησα.
Πέρα από κάποια ήπια γαλλικά, προϊόν ανταπόδοσης των χαρακτηρισμών που μου απηύθυνε, αλλά διατυπωμένα με επιθετικό τρόπο, στην ουσία "αναιδέστατο" και κατακριτέο σύμφωνα με τα "ήθη και έθιμά μας" που επιτάσσουν σεβασμό προς την 3η ηλικία, μόνο επειδή είναι 3η ηλικία, προχώρησα και σε μια ακόμα κίνηση που μάλλον "ισοπέδωσε" το όποιο δίκαιο θα μπορούσα να έχω. Της άφησα στο παγκάκι το σακουλάκι με τις ακαθαρσίες του σκύλου μου. Μου το πέταξε βέβαια πίσω, όπως και θα έπρεπε να κάνει μια σκατόψυχη γριά που την πνίγει το δίκιο. Τώρα που το σκέφτομαι, με το χαρακτηρισμό αυτόν, πάλι χάνω το δίκιο μου. Ουδόλως με απασχολεί.
Στην χώρα μας, που η γενιά αυτή και οι αμέσως επόμενες μας χαντάκωσαν, η λέξη δίκιο δεν υφίσταται. Όχι για τις νέες γενιές που βρίσκονται στην καλύτερη παραγωγική τους περίοδο. Μια παραγωγική περίοδος πεταμένη στα σκουπίδια, γιατί η γενιά αυτών των συνταξιούχων και των παιδιών τους, μας έχει στερήσει το μέλλον.
Τελικά, άλλο ξεκίνησα να γράφω και άλλο βγήκε. Η ουσία όμως είναι η ίδια. Ευχαριστώ αυτήν τη γριά που ζωντάνεψε και πάλι το blog. Την σκατόψυχη.
