Συναυλίες Heavy Metal !!!

Θεωρώ τον εαυτό μου τυχερό για το τελευταίο διάστημα (καλά, πέρασε λίγος καιρός από τότε!!!), καθώς πραγματοποιήθηκαν 3 όνειρα μου, όσον αφορά τα συγκροτήματα που ήθελα να δω live. Όμως οφείλω να κάνω μια μικρή αναδρομή έως ότου φτάσω στον τελευταίο άκρως επιτυχημένο «μεταλλικά» χρόνο.

Θυμάμαι ακόμα την πρώτη μου συναυλία στο Μύλο, στη Θεσσαλονίκη. Gamma Ray. Τρελό συναίσθημα να μπορείς να ακούς αυτά που σου αρέσουν και να βλέπεις τα ινδάλματα σου ζωντανά στη σκηνή. Μικρός τότε, στη 2^η τάξη του λυκείου ακόμα, ήμουν υπό την προστασία του αδερφού μου, αφού η συναυλία αυτή ήταν «εκτός έδρας», μακριά από το σπίτι μου στην Ξάνθη και σίγουρα και αυτό έπαιξε το ρόλο του, ώστε να μου μείνει ως «εξωτική» ανάμνηση!

Από τότε και έπειτα ακολούθησαν αρκετές συναυλίες μαζί με την μεταλλική τσακαλοπαρέα. Hammerfall, Stratovarius, Angra, Rage, Virgin Steele, Riot, Iced Earth και όχι μόνο. Πηγαίναμε σε ξενοδοχεία, παίρναμε αυτόγραφα, φωτογραφίες με καλύτερη στιγμή όταν μπήκαμε στο λεωφορείο των συγκροτημάτων με τον Πασχάλη και μας πήγαν στο συναυλιακό χώρο για να παρακολουθήσουμε το sound check των Virgin Steele. Επίσης όμοια καλή στιγμή, όταν στη συναυλία των Hammerfall/Gamma Ray συνειδητοποιήσαμε ότι καθόμασταν ακριβώς στο σημείο από όπου θα έμπαιναν στη σκηνή τα συγκροτήματα και στήσαμε όλη τη πραμάτεια μας για υπογραφές έχοντας από πίσω τους μισούς από την παρέα να μας κάνουν πλάτες για να μη μας ισοπεδώσουν οι υπόλοιποι. Ακολούθησαν και άλλες συναυλίες, όπου πλέον ωριμότεροι ευχαριστιόμασταν τη μουσική και οι φωτογραφίες και τα αυτόγραφα μπήκαν σε δεύτερη μοίρα. Crimson Glory, Kamelot, Malmsteen, Blind Guardian.

Μετά από ένα διάστημα ανάπαυλας από τα συναυλιακά δρώμενα, λόγω και καλά ωριμότητας (ναι, καλά..) άρχισε ξανά να φουντώνει η ανάγκη για εκτόνωση, για πώρωση. Το έναυσμα έδωσε η «ανακάλυψη», έστω και λίγο αργά, των Firewind που ήταν η πρώτη συναυλία που παρακολούθησα έπειτα από καιρό, με αφορμή βέβαια και τους Kamelot που ήταν τότε το πρώτο όνομα σε εκείνη τη συναυλία. Μάλιστα, σε εκείνη τη συναυλία, είχα την ευκαιρία λόγω γνωριμίας, να βρεθώ στα παρασκήνια και να πάρω αυτόγραφα από τους κατά το ήμισυ Καλαμαριώτες Firewind (ολόκληρος μαντράχαλος, έτρεχα για αυτόγραφα..).

Έπειτα, ακολούθησαν συναυλίες από ονόματα τα οποία ούτε που το περίμενα ότι θα τους έβλεπα: Royal Hunt και Shadow Gallery. Ιστορική συναυλία επίσης αυτή των Helloween με τους Gamma Ray όπου και βρέθηκαν και τα 2 συγκροτήματα επί σκηνής για να παίξουν τα τραγούδια I Want Out και Future World των Helloween που γράφτηκαν από τον νυν κιθαρίστα των Gamma Ray, Kai Hansen, προτού αποχωρήσει από τους Helloween. Απίστευτο συναίσθημα να ακούς τον κόσμο να ακούγεται πάνω από τα συγκροτήματα…

Ξανά συναυλία των Firewind ως headliners πλέον, όπου και φάνηκε η υποστήριξη που έχουν από τον κόσμο της Θεσσαλονίκης. Επίσης φανταστική συναυλία. Ακολούθησαν Helloween και Stratovarius με τους πρώτους να αποδεικνύουν ξανά ότι είναι φανταστικοί επί σκηνής, ενώ οι 2^οι ότι χωρίς τον Tolki δυστυχώς δεν θυμίζουν σε τίποτα τις παλιές καλές εποχές.

Οι 4 συναυλίες όμως που ακολούθησαν, ήταν η κάθε μία για το δικό της λόγο, οι συναυλίες που μου έμειναν περισσότερο από τις υπόλοιπες.

Judas Priest. Την κατατάσσω ως την τέταρτη κατά σειρά για τον απλούστατο λόγο ότι δεν άκουγα Judas Priest φανατικά. Δεν ήμουν ποτέ οπαδός τους, όχι γιατί δε μου άρεσαν, αλλά γιατί δεν ασχολήθηκα ιδιαίτερα με ένα «γερασμένο» συγκρότημα όταν έμπαινα για τα καλά στο χώρο της metal μουσικής. Είχα αγορασμένο μόνο ένα δίσκο με τα best off και τίποτα άλλο. Οι άνθρωποι όμως έδωσαν ρέστα…. Δεν έχω να πω τίποτα παραπάνω, παρά το ότι έμεινα με το στόμα ανοιχτό από το δέσιμο του ήχου, του ίδιου του συγκροτήματος, των «παππούδων» που παρήγαγαν αυτόν τον σαν τρένο ισοπεδωτικό ήχο. Κοροϊδεύαμε χαριτολογώντας με τους φίλους εκεί ότι ο Halford θα βγει να τραγουδήσει με το «π», όμως έβαλε κάτω πολλούς νεότερους του με την απόδοσή του. Εντάξει, δεν έτρεχε πάνω κάτω, αλλά οι φωνητικές του ικανότητες ήταν απίστευτες. Gods Of Metal, τελεία και παύλα.

Οι υπόλοιπες 3 συναυλίες θεωρώ ότι στην καρδιά μου κατέχουν σχεδόν την ίδια θέση, δε μπορώ να τις διαχωρίσω, αν και τα συγκροτήματα δεν έχουν καμία σχέση το ένα με το άλλο. Manowar, Crimson Glory και Symphony X. Θα τα πάρω με τη σειρά που έγιναν.

Manowar. Πολλοί τους κατηγορούν για την απλοϊκότητα των μηνυμάτων της μουσικής τους, της θεματολογίας τους, τους κοροϊδεύουν που είναι γραφικοί κτλ κτλ. Εμένα πάντοτε μου άρεσε η μουσική τους και μάλιστα θεωρώ ότι ενώ δεν έχουν πολύπλοκη δομή στα κομμάτια τους, αυτή η απλοϊκότητα τους είναι απίστευτα δυναμική και «κολλητική». Δεν κρύβω το ότι ήταν όνειρο ζωής να τους ακούσω live. Όνειρο που έγινε πραγματικότητα και μάλιστα ανακάλυψα τυχαία ότι θα ερχόντουσαν στη Θεσσαλονίκη. Πήγα να πάρω τα εισιτήρια άλλης συναυλίας (Stratovarius/Helloween) και η κοπέλα στο ταμείο επειδή δεν ήξερε μου έδειξε την αφίσα των Manowar…. Τρελάθηκα!!! Εννοείται ότι πήγα και τα πήρα την 1^η μέρα που κυκλοφόρησαν. Μαζί με μένα προφανώς και άλλοι τρελοί, με αποτέλεσμα να εμφανιστούν 3 φορές στη Θεσσαλονίκη. Στα της συναυλίας τώρα, για να μην το πολυκουράζω: Δεν έχω ξανακούσει ποτέ, σε όσες συναυλίες και να έχω πάει, τέτοιο ΤΕΛΕΙΟ και ΔΥΝΑΤΟ ήχο, όσο σε αυτήν εδώ. Ο ήχος όχι απλά σε διαπερνούσε, σε κομμάτιαζε, τον ένιωθες σε κάθε σου κύτταρο και παράλληλα ήταν ΠΕΝΤΑΚΑΘΑΡΟΣ!! Η απόδοσή τους ήταν επίσης τέλεια και γενικότερα η όλη τους παρουσία φανταστική. Και αυτοί ηλικιακά έχουν ξεφύγει, αλλά ήταν μακράν σε απόδοση έτη φωτός από κάθε άλλο συγκρότημα που παρακολούθησα. Βέβαια όλα αυτά μπορεί να «φιλτραρίστηκαν» από το ότι η επιθυμία μου να τους παρακολουθήσω live ήταν τεράστια. Ήταν ένα όνειρο το οποίο είχα εγκαταλείψει κάθε ελπίδα πραγματοποίησης, αλλά που πραγματοποιήθηκε!! Το μόνο μελανό σημείο της συναυλίας (ναι, είχε τέτοιο) ήταν το ότι ήταν υπερβολικά αυστηροί με τις φωτογραφικές και τα video, σε σημείο αηδίας. Πρόλαβα ευτυχώς και τράβηξα κάποια βίντεο, μιας που καταφέραμε να περάσουμε την κάμερα μέσα λόγω της γυναικείας πονηριάς….. (ο νοών νοήτω!!).

Crimson Glory. Εδώ θα πει κάποιος, μα καλά, δεν τους είδες ξανά αυτούς; Ναι, τους είδα, με άλλον όμως τραγουδιστή, χωρίς αυτήν τη μαγική, μυστηριακή αίσθηση που προκαλούσε η μετενσάρκωση του παλιού τους τραγουδιστή που έφυγε από τη ζωή πρόωρα. Δυστυχώς, δε μπορώ να το περιγράψω διαφορετικά για να μεταφέρω την ανατριχίλα που ένιωσα. Την ανατριχίλα να βλέπεις κάποιον να είναι στοιχειωμένος από το πνεύμα του παλιού τους τραγουδιστή. Οι Crimson Glory ήταν συγκρότημα της εφηβείας μου. Ο τότε τραγουδιστής τους, Midnight, ήταν κατά την προσωπική μου άποψη από τους κορυφαίους, αν όχι ο κορυφαίος και η αίσθηση που σου μετέφερε με τη φωνή του ήταν απόκοσμη. Το γεγονός ότι έφυγε από το συγκρότημα για να αναζητήσει τα δικά του μονοπάτια της μουσικής με είχε στενοχωρήσει, όμως κάπου μέσα μου πάντα ήλπιζα να ξαναγυρίσει σε αυτούς για να μεγαλουργήσουν και πάλι. Κάποια στιγμή επέστρεψε, και μάλιστα εμφανίστηκαν και ζωντανά στο Rockwave το 2005 αν δεν κάνω λάθος, όμως ομολογώ ότι δεν το είχα πάρει χαμπάρι έγκαιρα και έχασα την ευκαιρία να τους δω έτσι live. Βέβαια, από κάποια βίντεο στο youtube δε μπορώ να πω ότι ενθουσιάστηκα από την απόδοση του Midnight, όμως δε μπορώ να πω με βεβαιότητα, αφού δεν ήμουν παρόν. Πάντως μετά το 2005 χώρισαν και πάλι οι δρόμοι τους. Όχι, η ελπίδα για επανένωση στο μυαλό μου δεν είχε σβήσει, έως ότου έμαθα την είδηση του θανάτου του… Το όνειρο πλέον δε μπορούσε να πραγματοποιηθεί. Έτσι νόμιζα… Ο Todd Latorre έχει καταφέρει το ακατόρθωτο. Ακούγεται ακριβώς όπως ο Midnight, έχει αναβιώσει τον θρύλο του και έχει καταφέρει να τον πάει ένα σκαλί πιο πέρα. Ακούγεται ως βεβήλωση προς τον Midnight, όμως η απόδοση του Todd σε συνδυασμό με τη σκηνική του παρουσία και τον χαρακτήρα που έδειξε επάνω στη σκηνή με κάνει να βγάζω αυτό το συμπέρασμα. Ο Todd είναι ο Midnight απαλλαγμένος από όλα τα αρνητικά που είχε. Τουλάχιστον αυτό μου έβγαλε. Και το συναίσθημα όταν τραγουδούσε το Lost Reflection ήταν απλά απερίγραπτο.

Symphony X.  Άλλος ένας διακαής πόθος της εφηβείας μου και όχι μόνο. Το συγκρότημα που θεωρώ ότι έχει έναν από τους πιο ολοκληρωμένους τραγουδιστές, έναν απίστευτο κιθαρίστα και γενικότερα ένα line up που βγάζει μάτια. Η μουσική τους παίζει να είναι η πιο χιλιοακουσμένη από τα δικά μου αυτιά. Progressive Metal. Καλοί οι Dream Theater αλλά προσωπικά οι Symphony X με ταξιδεύουν περισσότερο με τη μουσική τους. Να τονίσω ότι κατέβηκα Αθήνα για την πάρτη τους τη στιγμή που παλαιότερα αυτό δεν το είχα κάνει για κανένα άλλο συγκρότημα, ούτε για τους Manowar. Και αποζημιώθηκα με το παραπάνω. Δε μπορώ να ξεχωρίσω τι ήταν αυτό που μου άρεσε περισσότερο: η σκηνική παρουσία, η απόδοση του συγκροτήματος, το set list, η Οδύσσεια που έπαιξαν για χάρη του ελληνικού τους κοινού; Μάλλον όλα αυτά και το καθένα ξεχωριστά. Ανυπομονώ να τους δω και πάλι ζωντανά, αφού μας έδωσαν υπόσχεση ότι θα μας συναντήσουν ξανά σύντομα.