Τρελή παρέα, τρελές διαδρομές!! Η παρέα μεγαλώνει και υπόσχεται ακόμα ωραιότερες διαδρομές, ακόμα ωραιότερες στιγμές!
Πρώτο σκηνικό, η κλασσική πλέον διαδρομή Θεσσαλονίκη-Σταυρός-Αρναία-Ταξιάρχης-Θεσσαλονίκη. Πέρα από τους συνήθεις υπόπτους, εμένα και τον Γιώργο δηλαδή, η ομάδα εμπλουτίστηκε με τον Χάρη και τον Αντώνη από Θεσσαλονίκη και Καβάλα αντίστοιχα. 4 μηχανές, με διαφορετικά χαρακτηριστικά η καθεμία πέρα από την ιδιοσυγκρασία του κάθε αναβάτη. Kawasaki ER-6n, Triumph Tiger, Ducati Multistrada και Aprilia Pegasus. Ο «δε κουνάω κώλο», ο «κούνα τον κώλο σου να πας πιο γρήγορα», ο «είστε τρελοί» και ο «ρε δε πα να κουρεύεστε, εγώ βόλτα κάνω»!
Σημείο συνάντησης και πρώτη στάση στον Σταυρό. Έφτασα πρώτος και περίμενα τους υπόλοιπους να φτάσουν. Η διαδρομή που ακολούθησα ήταν το παλιό επαρχιακό δίκτυο πίσω από τις λίμνες. Ήθελα σχετικά στριφτερή διαδρομή για να μπορέσω να στρώσω κάπως τα καινούρια μου λάστιχα, Pirelli Diablo Rosso, πρωτού βρεθούμε στο καλό στριφτερό κομμάτι του Ταξιάρχη.
Ένα έχω να πω για τα λάστιχα: απίστευτη αίσθηση!! Αισθητά βελτιωμένη ποιότητα κύλισης, πολύ καλύτερο κράτημα, πολύ καλύτερη αίσθηση ασφάλειας στο πάτημα της μηχανής! Βέβαια όλα αυτά είναι λόγια που ακούει κανείς από όλους τους οδηγούς που ξεφορτώθηκαν τα μανίσια λάστιχα της μηχανής τους!! Βέβαια η συνέχεια ίσως δικαιολογεί ακόμα περισσότερο τα λεγόμενά μου!!
Διάλλειμα λοιπόν για μένα και αναμονή για τους τρελιάρηδες από την Καβάλα, αλλά και τον Χάρη που ξεκίνησε από Θεσσαλονίκη. Συνάντηση περίπου στις 11:00, απαραίτητες συστάσεις, φιλοφρονήσεις για τα «κορίτσια» μας (όχι όλα η αλήθεια είναι!!) κάποιες οδηγίες και ξεκινήσαμε!
Το πρώτο κομμάτι της διαδρομής είναι σχετικά χαλαρό, με ανοιχτές κυρίως στροφές που δίνουν την ευκαιρία για σχετικά γρήγορη οδήγηση χωρίς ιδιαίτερα ρίσκα. Είναι το κομμάτι της προσαρμογής για το σφιχτό κομμάτι στον Ταξιάρχη. Ο καιρός, ιδιαίτερα καλός, χωρίς ίχνος υγρασίας κάτω στο οδόστρωμα που αποτελεί και για μένα τον σημαντικότερο ψυχολογικό παράγοντα πάνω στον οδήγηση.
Οι συνήθεις ύποπτοι ήμασταν μπροστά (εγώ κι ο Γιώργος) ακολουθούμενοι από τον Αντώνη και τον Χάρη. Σχετικά βατός ρυθμός, αφού «ψυχολογούσα» τα καινούρια λάστιχα μου και ανακάλυπτα την ευχαρίστηση που αυτά μπορούν να προσφέρουν.
Στην πρώτη στάση μας, σε κιόσκι έπειτα από περίπου το 1/3 της διαδρομής, είχαμε την ευκαιρία για τα πρώτα σχόλια, τα πρώτα αστειάκια και την πρώτη ουσιαστική γνωριμία μεταξύ μας (αυτοί που βρισκόμασταν αντίστοιχα πρώτη φορά) και ως άτομα και ως οδηγοί. Για μένα, είχε αρχίσει να φαίνεται ο ενθουσιασμός μου ακόμα περισσότερο για τα λάστιχα. Ένιωθα ότι η μηχανή έστριβε πολύ καλύτερα, έγερνε πολύ πιο γρήγορα σε σχέση με τα προηγούμενα και γενικότερα πατούσε με μεγαλύτερη σιγουριά. Πλέον είχα και καλύτερο μέτρο σύγκρισης αφού περνούσαμε από διαδρομή την οποία έχουμε κάνει ουκ ολίγες φορές. Που να περνούσαμε και με ρυθμούς ταχύτερους!!!
Συνέχεια λοιπόν για το δεύτερο κομμάτι, το οποίο στην αρχή του είναι ψιλοαδιάφορο αλλά μετά αποκτά το μεγαλύτερο ενδιαφέρον!! Χαλαρός ρυθμός και πάλι, χωρίς εντυπωσιασμούς και ανούσιες επιδείξεις, κάτι που μας χαρακτηρίζει γενικότερα ως παρέα, αποστάσεις ασφαλείας μεταξύ μας, όπως επίσης και συναδελφικότητα (προειδοποιήσεις από τον πρώτο οδηγό για κινδύνους, περιμένουμε κάποιον που καθυστερεί, κτλ). Αυτός ο ρυθμός ακολουθήθηκε έως την Αρναία, γιατί έτσι κι αλλιώς ο δρόμος δεν αποτελεί πρόκληση για οδήγηση μηχανής. Μετά την Αρναία όμως τα πράγματα αλλάζουν…
Σφιχτές στροφές, καταπληκτικό τοπίο ανάμεσα στα δέντρα, χαμηλότερες ταχύτητες συγκριτικά με το προηγούμενο κομμάτι, αλλά αναλογικά υψηλότερες αρκετά… Από το σημείο εκείνο και μετά, κατάλαβα ότι δεν είχα κατανοήσει ακόμα τίποτα για τα λάστιχα!! Τρελή αίσθηση, στροφή με στροφή ήθελα να πάω όλο και πιο γρήγορα και πήγαινα! Κάπου εκεί άρχισα να «χαλάω» όσον αφορά την συντροφικότητα και την αλληλεγγύη με τους υπόλοιπους, αλλά η απόλαυση ήταν τέτοια που υπερνικούσε προς στιγμήν τα πάντα! Μετά από λίγο βέβαια συνήλθα και επανήλθα στους κανονικούς ρυθμούς, όμως το «χαζό» χαμόγελο είχε αποτυπωθεί στο πρόσωπό μου για όλη την υπόλοιπη διαδρομή και όχι μόνο!
Δεύτερη στάση λίγο πριν την έξοδό μας στο δρόμο Πολυγύρου – Θεσσαλονίκης σε μια βρύση πάνω στο δρόμο. Εκεί τους έπρηξα όλους για τα λάστιχα!! Μόνο για τα λάστιχα μιλούσα! Ο πρήχτης! Απαραίτητες ανάσες πριν το τελευταίο σκέλος της διαδρομής προς Θεσσαλονίκη (για μένα και τον Χάρη) και ακόμα πιο απαραίτητες για τα παιδιά που γυρνούσαν Καβάλα.
Το τελευταίο σκέλος δεν επεφύλασσε ούτε εκπλήξεις, ούτε ιδιαίτερες προκλήσεις, αν και με μεγάλες ταχύτητες η διαδρομή αλλάζει τελείως χαρακτήρα. Αποχαιρετισμός εν κινήσει μεταξύ μας και επιστροφή στην πραγματικότητα μέχρι την επόμενη βόλτα!
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου