Υπόσχομαι ότι θα προσπαθήσω να είμαι όσο το δυνατόν πιο αντικειμενικός….. ξέρω όμως ότι δε θα μπορέσω μάλλον, γιατί ήδη αυτό το χαζό χαμόγελο κόλλησε στο πρόσωπο μου και πάλι. Πίστα Σερρών λοιπόν και τα μυαλά στα κάγκελα!!!!!
Ας τα πάρουμε τα πράγματα όμως από την αρχή. Η ιδέα αυτή υπήρχε στο μυαλό μου εδώ και αρκετά χρόνια, όμως είχε να κάνει με την οδήγηση αυτοκινήτου και όχι μηχανής, αφού τα τελευταία 2 χρόνια ανακάλυψα τον υπέροχο κόσμο των 2 τροχών. Η ιδέα αυτή κάπου είχε εγκαταλειφθεί, έως ότου ξαναφυτεύτηκε ο σπόρος από 2 φιλαράκια, τον Χρήστο και τον Γιώργο που ήταν και οι πρώτοι που με συμβούλευαν στα θέματα των 2 τροχών. Η ολοκλήρωση ήρθε όμως σχετικά πρόσφατα, στις 29 Οκτωβρίου του 2010 με ηθικό αυτουργό τον Χάρη….
Το ψήσιμο είχε ήδη να γίνεται πριν από τις αργίες της 26ης και 28ης Οκτωβρίου και ως ιδανικότερη μέρα φάνταζε η 26η Οκτωβρίου, αφού για τη Θεσσαλονίκη είναι αργία, όχι όμως και για τις Σέρρες, επομένως θεωρητικά δε θα είχε τόση κίνηση η πίστα και θα ήμασταν πιο άνετοι ως αρχάριοι. Τελικά ο καιρός μας φόβισε και το ακυρώσαμε για την Τρίτη (κακώς) αφού τελικά οι συνθήκες ήταν καλές. Μάλιστα εκείνη τη μέρα (και πάλι κακώς) απέρριψα και πρόταση του Χρήστου για βόλτα προς Σέρρες.
Τελικά ο καιρός μας έκανε το χατίρι την Παρασκευή και με συνοπτικές διαδικασίες το αποφασίσαμε με τον Χάρη να μπούμε πίστα! Η θερμοκρασία δεν ήταν και τόσο βολική βέβαια, αφού μετά βίας έφτανε τους 10 βαθμούς. Ο ήλιος όμως ήταν σύμμαχός μας. Συναντηθήκαμε στην έξοδο του περιφερειακού στις Συκιές και φύγαμε γεμάτοι με προσμονή και άγχος για τις συνθήκες στην πίστα!
Full εξοπλισμός, απαραίτητος για την πίστα, για τη διαδρομή όμως φορούσα πιο χοντρά γάντια και είχα βάλει τα γάντια της πίστας μέσα στο σάκο στην πλάτη μου. Πάνω στην όλη όμως αγωνία για την πίστα, είχα ξεχάσει να τον κλείσω καλά…. Το αποτέλεσμα; Λίγο μετά τη «Σοφούλα» τα γάντια αποφάσισαν να βγουν από τον σάκο και να λιαστούν πάνω στην άσφαλτο…. Ευτυχώς πρόλαβε τα είδε ο Χάρης που με ακολουθούσε. Με ειδοποίησε έγκαιρα, εγώ όμως στον κόσμο μου…. Προσηλωμένος στον στόχο, να μπω πίστα!! Ε, όταν επιτέλους το κατάλαβα, χρειάστηκε να κάνουμε ολόκληρο κύκλο μέχρι τον Λαγκαδά σχεδόν και να μπούμε ξανά στο ρεύμα για Σέρρες να αναζητήσουμε τα γάντια. Τα βρήκαμε τελικά, όμως είχε χαθεί αρκετός χρόνος που μπορεί να εκμεταλλευόμασταν στην πίστα. Και λέω μπορεί, γιατί όπως αποδείχθηκε, έτσι κι αλλιώς πλησιάσαμε τα όρια της αντοχής μας εκεί.
Φτάσαμε λοιπόν στην πίστα! Η αγωνία χτυπούσε κόκκινο! Ο ήχος από τις υπόλοιπες μηχανές που ήταν εκεί, πορωτικός! Υπήρχε σχετικά κίνηση στην πίστα. Ζυγίσαμε λίγο την κατάσταση και πήγαμε στην γραμματεία για να πληρώσουμε. Τσεκάρισμα του εξοπλισμού μας από τους υπεύθυνους καταρχήν, πληρωμή του εισιτηρίου για μηχανές και αναβάτες, κάποιες βασικές οδηγίες για τους κανονισμούς στην πίστα και ένα σχεδιάγραμμα της πίστας για να πάρει κάποιος μια πρώτη γεύση για το layout. Προσωπικά, επειδή δεν ήθελα να πάω ξεβράκωτος στα αγγούρια, είχα κατεβάσει την πίστα των Σερρών στο rfactor, με τη βοήθεια του Χρήστου και πάλι, και είχα μάθει την πίστα ήδη (ένα μεγάλο μπράβο στα παιδιά της GVR που έφτιαξαν την πίστα και μάλιστα είναι υποψήφια στα ΜOTY του rfactorcentral για όσους γνωρίζουν.
Οι κανονισμοί προβλέπουν τη χρήση της πίστας ανά 20λεπτα με βάση groups αντίστοιχων δυνατοτήτων, π.χ αρχάριοι, μέτριοι, γρήγοροι. Για κακή ή καλή μας τύχη εκείνη τη μέρα δεν υπήρχαν αρκετές μηχανές για να χωριστούν σε κατηγορίες, οπότε όλοι ήταν ταυτόχρονα μέσα. Αυτό μας άγχωσε βέβαια λιγάκι παραπάνω, αλλά τελικά είχε τα θετικά του, αφού δε θα περιμέναμε πάνω από 20 λεπτά για να μπούμε στην πίστα, όπως επίσης θα είχαμε τη δυνατότητα να «παρακολουθούμε» τους γρηγορότερους από κοντά. Τα 20λεπτα ήταν εναλλάξ για μηχανές και αυτοκίνητα.
Ενδελεχής καθαρισμός της ζελατίνας του κράνους, αφαίρεση ή κάλυψη των καθρεφτών από τις μηχανές μας, τσεκάρισμα πιέσεων στα λάστιχα και το ταξίδι ξεκινάει…..
Η αίσθηση δεν περιγράφεται. Δεν περιγράφεται για κανένα στάδιο της παρουσίας κάποιου μέσα στην πίστα. Δεν περιγράφεται, ούτε μπορεί να αποδοθεί με λόγια, μόνο αν το ζήσει κάποιος. Θα προσπαθήσω όμως από τη δική μου οπτική πάντα.
Είσοδος στην πίστα. Οι παλμοί ανεβαίνουν κατακόρυφα αν και οι απαιτήσεις ακόμα δεν το δικαιολογούν. Ο νους σου είναι στους υπόλοιπους αρχικά, κάτι που κανονικά δε θα έπρεπε να συμβαίνει για να είσαι όσο το δυνατόν πιο προσηλωμένος σε αυτό που κάνεις. Συνειδητοποιείς σχεδόν αμέσως πόσο μεγαλύτερη πρόσφυση δίνει το οδόστρωμα στην πίστα. Αρχίζεις σιγά σιγά να πιέζεις για να ανεβάσεις ρυθμό, μαθαίνεις τις γραμμές, βρίσκεις τα πατήματα σου (ή έτσι νομίζεις βασικά) και προτού το καταλάβεις, βλέπεις τη σημαία που σε ειδοποιεί ότι τελείωσε το 20λεπτό και πρέπει να μπεις στα pits.
Μετά το 1ο 20λεπτό οι πρώτες συζητήσεις ήταν οι κλασσικές μεταξύ μας. Κοιτούσαμε τα λάστιχα μας, να δούμε πόσο τα πατήσαμε και με έκπληξη διαπίστωσα ότι δεν τα πατήσαμε όσο πιστεύαμε! Ειδικά το μπροστά δεν είχε πατήσει σχεδόν καθόλου! Ευτυχώς από τα παιδιά που ήταν μέσα στην πίστα, υπήρχαν αρκετοί διαθέσιμοι για να δώσουν συμβουλές, πληροφορίες και μάλιστα να σε καθοδηγήσουν και να σε παρακολουθήσουν μέσα στην πίστα. Με τον Χάρη βέβαια δε σταματούσαμε να μιλάμε με ενθουσιασμό για την πίστα, την πρόσφυση και τους υπόλοιπους «παγκόσμιους» που μας περνούσαν σαν σταματημένους!!
Στο 2ο 20 λεπτό είχα την ευκαιρία λοιπόν να με καθοδηγήσει και να με παρακολουθήσει στους πρώτους γύρους ένας εμπειρότερος ώστε να δω καλύτερα τα πατήματα και τα σημεία για φρενάρισμα και πλάγιασμα της μηχανής. Από κει κι έπειτα προσπάθησα να εφαρμόσω ότι είδα και να γίνομαι όλο και γρηγορότερος, όμως ακόμα δεν ήμουν 100% αφιερωμένος στην οδήγησή μου, αλλά στο να μην ενοχλώ τους γρηγορότερους μέσα στην πίστα. Και πάλι μέχρι να το καταλάβω, είχε τελειώσει και το 2ο 20λεπτο.
Και σε αυτό το διάλλειμα αναλωθήκαμε στα ίδια ακριβώς πράγματα με πριν. Βέβαια όπως παρατηρούσαμε με ακόμα περισσότερο ενθουσιασμό, είχαμε πατήσει τα λάστιχα μας ακόμα περισσότερο, αλλά όχι αρκετά περισσότερο.
Στο 3ο 20λεπτο ενώ είπαμε ότι θα πάμε χαλαρά για τους πρώτους 2 γύρους, η πόρωση ήταν τέτοια που από τον 1ο ήδη γύρο είχα ξεκινήσει να πιέζω τον εαυτό μου, τη μηχανή και τα λάστιχα. Ήταν το 20λεπτό που είχα αρχίσει να ξεπερνάω τα ψυχολογικά όρια μου και να ανακαλύπτω ότι όσο γρήγορα και να περνούσα από μια στροφή, όσο και να πλάγιαζα (για τα δικά μου δεδομένα πάντα) η μηχανή πήγαινε κι άλλο!! Ήδη είχα αρχίσει να μαθαίνω καλά τις γραμμές και να πειραματίζομαι ολοένα και περισσότερο με τα σημεία για το φρενάρισμα. Η απόλαυση της οδήγησης είχε αρχίσει να ξεπερνά οποιαδήποτε προσδοκία μπορεί να είχα πριν μπούμε στην πίστα. Και πάλι ούτε που κατάλαβα πότε τελείωσε και αυτό το 20λεπτο.
Διάλλειμα και πάλι, με τις ίδιες «τετριμμένες» συζητήσεις τις οποίες όμως ποτέ μα ποτέ δε βαριέται κανείς. Τσεκάρισμα και πάλι στα λάστιχα. Το πίσω πλέον σχεδόν όλο πατημένο, αλλά αυτό το ρημάδι το μπροστά είχε ακόμα. Αυτή τη φορά όμως η αίσθηση ήταν ότι το μπροστά αποκλείεται να πατηθεί.
Και ήρθε το 4ο 20λεπτο. Ακόμα πιο τραβηγμένες εισόδους στις στροφές, ακόμα πιο αργά φρεναρίσματα, ακόμα πιο μεγάλες κλίσεις της μηχανής. Η όλη αίσθηση μοιάζει με ηλεκτρονικό παιχνίδι μετά από κάποιο σημείο. Η απόλαυση πλέον ξεπερνάει τα όρια της φαντασίας. Οι κλίσεις γίνονται εξωπραγματικές για τη μέχρι τώρα εμπειρία που είχα. Όπως και να μπεις σε μια στροφή, σε παίρνει άνετα! Άρχιζα πλέον να νιώθω ότι πλησιάζω τα όρια αντοχής μου και η μηχανή είχε ακόμα περισσότερο όμως! Εκεί που μέχρι τώρα μας περνούσαν οι περισσότεροι, τώρα κάνουμε και προσπεράσεις!! (μη φανταστείτε πολλές βέβαια- κανά 2 το πολύ!!) Και πάλι μέσα στα pits.
Σε αυτό το διάλλειμα είχε αρχίσει να γίνεται αισθητή η κούραση και γι’ αυτό ίσως πιστεύαμε ότι είχε επέλθει κι ο κορεσμός. Σκεφτόμασταν ότι έπρεπε σιγά σιγά να φύγουμε για να μην βραδιαστούμε στον δρόμο. Εγώ σκεφτόμουν τα λάστιχα, ότι ακόμα καλά καλά δεν τα είχα φορέσει και τα είχα φάει μέσα στην πίστα….. Μάταια….
Στο 5ο 20λεπτο τα δώσαμε όλα μέχρι εκείνη τη στιγμή. Με μεγαλύτερη αυτοπεποίθηση, καλύτερες γραμμές, πιο σταθερές, όλα ήταν ένα σκαλί πιο πάνω σε αίσθηση. Απίστευτη εμπειρία. Ατελείωτη ευχαρίστηση. Υπέρτατη κ…λα!! Δεν υπάρχουν άλλα λόγια δυστυχώς για να περιγράψω την εμπειρία αυτή. Αυτό ήταν και το τελευταίο 20λεπτο. Από τότε περιμένουμε με ανυπομονησία το επόμενο!!
Δυστυχώς από εκεί κι έπειτα έπρεπε να επανέλθουμε στην πραγματικότητα των ελληνικών δρόμων και κυρίως του επαρχιακού δικτύου Θεσσαλονίκης – Σερρών… Λακκούβες, ατελείωτα έργα, ασυνείδητοι οδηγοί….
Για να κλείσω αυτό το κείμενο να πω ότι έπειτα από την εμπειρία αυτή, προσωπικά νιώθω ότι δεν υπάρχει κανένας λόγος να πιέσω τη μηχανή και τον εαυτό μου οποιαδήποτε στιγμή σε δρόμο δημοσίας χρήσης. Δεν υπάρχει κανένα απολύτως νόημα σε οποιαδήποτε είδους «κόντρα» με τον οποιονδήποτε. Η ηρεμία είναι αυτή που οφείλει να επικρατεί σε κάθε μετακίνηση και η ώριμη σκέψη. Αν θέλει κάποιος να κυνηγήσει όρια και να αντλήσει απίστευτα επίπεδα απόλαυσης στην οδήγηση, οφείλει να ζήσει την εμπειρία της πίστας. Μακάρι να υπήρχε η δυνατότητα όλοι να περάσουν από αυτό το στάδιο, είτε με μηχανή, είτε με αυτοκίνητο, όμως για την ελληνική πραγματικότητα, αυτό είναι απλώς ένα όνειρο απατηλό….
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου