Διπλό ξεκίνημα αυτές τις μέρες λοιπόν. Καταρχήν ήδη βρίσκομαι στην Αθήνα όπου αύριο το πρωί θα ξεκινήσουμε με τον αδερφικό μου φίλο Βαγγέλη το ταξίδι μας για Θεσσαλονίκη. Η διαδρομή θα περιλαμβάνει και γύρο του Πηλίου, έτσι για να πάρουμε λίγη δροσιά εν μέσω του καύσωνα. 700 χιλιόμετρα στο σύνολο για αύριο λοιπόν. Έπειτα θα πραγματοποιήσουμε διαδρομές σε Ξάνθη, Δράμα, Σέρρες, Ροδόπολη, Κατερίνη, Βέροια, Κοζάνη, ακολουθώντας όσο το δυνατόν περισσότερο το επαρχιακό οδικό δίκτυο για να απολαύσουμε τις ομορφιές της χώρας μας. Θα επακολουθήσουν και φωτογραφίες από όλες αυτές τις διαδρομές!
Επίσης, ξεκίνημα για τη νέα αγωνιστική σεζόν της F1aXion. Οι πρώτες προετοιμασίες λαμβάνουν χώρα αυτές τις μέρες και ο πρώτος αγώνας ορίστηκε για τις 11 Οκτωβρίου 2010. Καλή μας αρχή λοιπόν!
Κυριακή 15 Αυγούστου 2010
Κυριακή 8 Αυγούστου 2010
Εν αναμονή των νέων καλοκαιρινών διαδρομών
Πέρσι τέτοια εποχή πραγματοποίησα την πρώτη μου μεγάλη διαδρομή με τη μηχανή. Καλύτερη περιγραφή δεν υπάρχει από αυτήν που έκανα τότε στο kawasaki-bikers:
Φέτος τα πράγματα θα είναι αρκετά πιο διαφορετικά, αφού ο δεινόσαυρος δεν υπάρχει πλέον και το πρόγραμμα του ταξιδιού θα είναι ακόμα πιο ενδιαφέρον!!!
"Έπειτα από μια συμβίωση 3 μηνών περίπου και 3500 (περίπου) χιλιομέτρων με το ER μου, αποφάσισα και πραγματοποίησα την πρώτη μου μεγάλη διαδρομή (Θεσ/νίκη - Αθήνα)! 8-) (Να κάνω μια παρένθεση και να πω ότι είμαι καινούριος οδηγός, χωρίς προηγούμενη εμπειρία δηλαδή, ούτε καν με παπί ή σκούτερ, στα 30 μου, με πρώτη μηχανή το ER και μέχρι πρώτινως μόνο "κουτάκιας").
Δεν ξέρω από που να πρωτοξεκινήσω! Καταρχήν, σύμφωνα με το πρόγραμμα που είχα φτιάξει, ξεκίνησα Δευτέρα ξημερώματα (6 παρά), χωρίζοντας τη διαδρομή σε 3 κομμάτια (Θεσ/νίκη - Λάρισα, Λάρισα - Λαμία, Λαμία - Αθήνα). Πραγματικά, άσχετα με τα χιλιόμετρα που έχω γράψει στο αυτοκίνητο και τα ταξίδια που έχω κάνει, μέχρι αυτήν τη στιγμή δεν ήξερα πως είναι το πραγματικό συναίσθημα του να ταξιδεύεις!! Εσύ, το μωρό σου και ο δρόμος!!! Τίποτα άλλο! Ειδικά όσο άρχιζε να ξημερώνει ήταν απίστευτα! Δε μπορώ να μεταφέρω με λέξεις πόση τ@βλ@ ένοιωθα!! Οδηγικά, αν και με γυμνό σε τέτοιο δρόμο (αντί για επαρχιακό) πραγματικά δεν το βαρέθηκα το ταξίδι με τίποτα. Δεν μπορώ να πω ότι κουράστηκα ιδιαίτερα (τα περίμενα τα πράγματα χειρότερα για να πω την αλήθεια) αν και ήμουν συνέχεια με ταχύτητες 140-160. Με βοήθησε το tankbag βέβαια που έκοβε αρκετό από τον αέρα προς το στήθος μου. Τσάντα δεν είχα στην πλάτη, ούτε συνεπιβάτη. Όσον αφορά την αυτονομία της μηχανής, περίπου στα 200χλμ χωρίς να εξαντλώ το τεπόζιτο. Τελικά όταν έφτασα (περίπου στις 11:00) ήμουν σχετικά οκ από κούραση (μετά μου βγήκε απότομα!! :lol: )
Στην επιστροφή τώρα, το πρόγραμμα θα ήταν κάπως διαφορετικό, καθώς θα γυρνούσα επάνω με έναν φίλο. Αυτός με τη δική του μηχανή (transalp '99). Οι στάσεις περισσότερες αυτή τη φορά καθώς αυτός είναι πιο άπειρος από εμένα. Δυστυχώς όμως η ψυχολογία κατά τη διαδρομή πέρασε από το ζενίθ στο ναδίρ.... Πιο αναλυτικά: Ξεκινήσαμε και πάλι γύρω στις 6 το πρωί. Αυτή τη φορά ένιωσα πόσο διαφορετικό και ακόμα πιο συναρπαστικό και διασκεδαστικό είναι να ταξιδεύεις με παρέα!! (είπαμε, καινούριος είμαι στο club!) Απίστευτο συναίσθημα! Πρώτη στάση κάπου στο ύψος της Μαλακάσας. Καφεδάκι και βουρ για τη συνέχεια. Ηθικόν ακμαιότατον, αλλά λογαριάζαμε χωρίς τη transalp.... Κάπου λοιπόν στα Καμμένα Βούρλα άρχισε τα νούμερα.... Να μην τα πολυλογώ, κάπου λίγο μετά την έξοδο για Θερμοπύλες μας άφησε τελείως... Εκεί από τις 10.20 περίπου μέχρι τις 13.30 που ήρθε τελικά η οδική υπήρχαν δύο ταλαίπωροι που καθόντουσαν στις μπάρες και τους χαιρετούσαν οι περισσότεροι μοτοσυκλετιστές. Κάποιοι δε από αυτούς έκαναν νοήματα αν είμαστε οκ κτλ κτλ. Εκεί, μέσα στην πίκρα μας, νιώσαμε ότι δεν είμασταν μόνοι μας και γουστάραμε με την αλληλεγγύη που υπάρχει στον υπέροχο αυτό κόσμο του μοτοσυκλετισμού. Τελικά, αφού μεταφέρθηκε η ασθενής στο συνεργείο (Λαμία) και διαπιστώθηκε η αδυναμία για τη συνέχιση αυτού του ταξιδιού συντροφικά, εγώ συνέχισα το δρόμο μου ξενερωμένος αρχικά που έμεινα μόνος (ο φίλος γύρισε Αθήνα για επισκευές) αλλά μέσα στην πίκρα μου απόλαυσα τη διαδρομή μέχρι Θεσσαλονίκη με το μωρό μου σταματώντας μόνο μια φορά για βενζίνη....
Θα μου πείτε, και τι σκατά μας ενδιαφέρουν όλα αυτά;; Ε, έτσι ήθελα να τα μοιραστώ με την καινούρια μου οικογένεια μέλος της οποίας έγινα τώρα στα "γεράματα"! Με αυτούς που εδώ και καιρό ζούσαν κάτι που δεν μπορούσα να κατανοήσω καν και που τώρα μόνο αυτοί με καταλαβαίνουν!
Καλά και ασφαλή χιλιόμετρα σε όλους μας!
Υ.Γ. Κάπου στο Βοτανικό (κάπου σε κάτι γραμμές), χθες - προχθες (έχασα τις μέρες) είχα χαιρετούρα με μαύρο ER γυμνό του 09 (αυτός στο φανάρι - κοιταχθήκαμε - κόρνα αυτός - με το χέρι εγώ (έκανα μότο κρος μετά πάνω στις γραμμές!!! :lol: ) ήταν κάποιος συμφορουμήτης;;;;"
Δεν ξέρω από που να πρωτοξεκινήσω! Καταρχήν, σύμφωνα με το πρόγραμμα που είχα φτιάξει, ξεκίνησα Δευτέρα ξημερώματα (6 παρά), χωρίζοντας τη διαδρομή σε 3 κομμάτια (Θεσ/νίκη - Λάρισα, Λάρισα - Λαμία, Λαμία - Αθήνα). Πραγματικά, άσχετα με τα χιλιόμετρα που έχω γράψει στο αυτοκίνητο και τα ταξίδια που έχω κάνει, μέχρι αυτήν τη στιγμή δεν ήξερα πως είναι το πραγματικό συναίσθημα του να ταξιδεύεις!! Εσύ, το μωρό σου και ο δρόμος!!! Τίποτα άλλο! Ειδικά όσο άρχιζε να ξημερώνει ήταν απίστευτα! Δε μπορώ να μεταφέρω με λέξεις πόση τ@βλ@ ένοιωθα!! Οδηγικά, αν και με γυμνό σε τέτοιο δρόμο (αντί για επαρχιακό) πραγματικά δεν το βαρέθηκα το ταξίδι με τίποτα. Δεν μπορώ να πω ότι κουράστηκα ιδιαίτερα (τα περίμενα τα πράγματα χειρότερα για να πω την αλήθεια) αν και ήμουν συνέχεια με ταχύτητες 140-160. Με βοήθησε το tankbag βέβαια που έκοβε αρκετό από τον αέρα προς το στήθος μου. Τσάντα δεν είχα στην πλάτη, ούτε συνεπιβάτη. Όσον αφορά την αυτονομία της μηχανής, περίπου στα 200χλμ χωρίς να εξαντλώ το τεπόζιτο. Τελικά όταν έφτασα (περίπου στις 11:00) ήμουν σχετικά οκ από κούραση (μετά μου βγήκε απότομα!! :lol: )
Στην επιστροφή τώρα, το πρόγραμμα θα ήταν κάπως διαφορετικό, καθώς θα γυρνούσα επάνω με έναν φίλο. Αυτός με τη δική του μηχανή (transalp '99). Οι στάσεις περισσότερες αυτή τη φορά καθώς αυτός είναι πιο άπειρος από εμένα. Δυστυχώς όμως η ψυχολογία κατά τη διαδρομή πέρασε από το ζενίθ στο ναδίρ.... Πιο αναλυτικά: Ξεκινήσαμε και πάλι γύρω στις 6 το πρωί. Αυτή τη φορά ένιωσα πόσο διαφορετικό και ακόμα πιο συναρπαστικό και διασκεδαστικό είναι να ταξιδεύεις με παρέα!! (είπαμε, καινούριος είμαι στο club!) Απίστευτο συναίσθημα! Πρώτη στάση κάπου στο ύψος της Μαλακάσας. Καφεδάκι και βουρ για τη συνέχεια. Ηθικόν ακμαιότατον, αλλά λογαριάζαμε χωρίς τη transalp.... Κάπου λοιπόν στα Καμμένα Βούρλα άρχισε τα νούμερα.... Να μην τα πολυλογώ, κάπου λίγο μετά την έξοδο για Θερμοπύλες μας άφησε τελείως... Εκεί από τις 10.20 περίπου μέχρι τις 13.30 που ήρθε τελικά η οδική υπήρχαν δύο ταλαίπωροι που καθόντουσαν στις μπάρες και τους χαιρετούσαν οι περισσότεροι μοτοσυκλετιστές. Κάποιοι δε από αυτούς έκαναν νοήματα αν είμαστε οκ κτλ κτλ. Εκεί, μέσα στην πίκρα μας, νιώσαμε ότι δεν είμασταν μόνοι μας και γουστάραμε με την αλληλεγγύη που υπάρχει στον υπέροχο αυτό κόσμο του μοτοσυκλετισμού. Τελικά, αφού μεταφέρθηκε η ασθενής στο συνεργείο (Λαμία) και διαπιστώθηκε η αδυναμία για τη συνέχιση αυτού του ταξιδιού συντροφικά, εγώ συνέχισα το δρόμο μου ξενερωμένος αρχικά που έμεινα μόνος (ο φίλος γύρισε Αθήνα για επισκευές) αλλά μέσα στην πίκρα μου απόλαυσα τη διαδρομή μέχρι Θεσσαλονίκη με το μωρό μου σταματώντας μόνο μια φορά για βενζίνη....
Θα μου πείτε, και τι σκατά μας ενδιαφέρουν όλα αυτά;; Ε, έτσι ήθελα να τα μοιραστώ με την καινούρια μου οικογένεια μέλος της οποίας έγινα τώρα στα "γεράματα"! Με αυτούς που εδώ και καιρό ζούσαν κάτι που δεν μπορούσα να κατανοήσω καν και που τώρα μόνο αυτοί με καταλαβαίνουν!
Καλά και ασφαλή χιλιόμετρα σε όλους μας!
Υ.Γ. Κάπου στο Βοτανικό (κάπου σε κάτι γραμμές), χθες - προχθες (έχασα τις μέρες) είχα χαιρετούρα με μαύρο ER γυμνό του 09 (αυτός στο φανάρι - κοιταχθήκαμε - κόρνα αυτός - με το χέρι εγώ (έκανα μότο κρος μετά πάνω στις γραμμές!!! :lol: ) ήταν κάποιος συμφορουμήτης;;;;"
Φέτος τα πράγματα θα είναι αρκετά πιο διαφορετικά, αφού ο δεινόσαυρος δεν υπάρχει πλέον και το πρόγραμμα του ταξιδιού θα είναι ακόμα πιο ενδιαφέρον!!!
Πέμπτη 5 Αυγούστου 2010
Το πρώτο βήμα έγινε!
Να λοιπόν που μετά από αρκετό καιρό εσωτερικής αναζήτησης μπήκα στη διαδικασία να δημιουργήσω ένα χώρο έκφρασης και δημιουργίας. Έκφρασης όσων θεωρώ ότι αξίζουν δημοσίευσης και έχουν να κάνουν με σχέδια για το μέλλον, ταξίδια και γενικότερα θετικές πλευρές της ζωής μας και βέβαια σχολιασμό της καθημερινότητας και όσων μικρών ή μεγάλων παραπόνων δημιουργούνται από την τριβή μας με τους συνανθρώπους μας. Αρχικά η σελίδα προορίζεται για τα μάτια των φίλων και μόνο....
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)