Εδώ και καιρό πάλευα με τον εαυτό μου για να μην κάνω κάποια δημοσίευση με αρνητικό χαρακτήρα. Μάταια όμως. Η τριβή μας με τους συνανθρώπους μας δυστυχώς δεν αφήνει και πολλά περιθώρια για να υπάρχει θετική διάθεση. Και μάλλον η λέξη «συνανθρώπους» θα έπρεπε να μην υπάρχει καν, από τη στιγμή που δεν υπάρχει ίχνος συνύπαρξης με τους γύρω μας, παρά μόνον ανταγωνισμός και αντικρουόμενα συμφέροντα από την πιο απλή μας επιθυμία και πράξη έως και τις πιο πολύπλοκες και απαιτητικές για την επιβίωσή μας.
Ο καλύτερος καθρέφτης που αντανακλά τη φιλοσοφία που διέπει τους ανθρώπους μιας πόλης (και όχι μόνο) είναι η συμπεριφορά μας στους δρόμους. Πολλοί από εμάς έχουμε την ατυχία να απασχολούμαστε σε δουλειές που απαιτούν την καθημερινή μας μετακίνηση μέσα στις πόλεις είτε με αυτοκίνητο, είτε με δίκυκλο. Το χάος που επικρατεί μπορεί να οφείλεται εν μέρη στις κακές συνθήκες του οδοστρώματος, στην ελλειπή σήμανση των δρόμων, στο πλήθος των αυτοκινήτων που κυκλοφορούν, όμως ο βασικός παράγοντας που διαμορφώνει το όλο σκηνικό είναι η ιδιοσυγκρασία των οδηγών και επομένως οι προσωπικότητες και η φιλοσοφία του καθενός μας.
Από που να ξεκινήσω και που να τελειώσω. Παραβίαση ερυθρών σηματοδοτών. Κανένας σεβασμός στις προτεραιότητες. Απουσία συγκέντρωσης στην οδήγηση, γιατί μιλάμε στο τηλέφωνο (κανένας λόγος για hands free και Bluetooth). Διπλοπαρκαρισμένα αυτοκίνητα παντού (πρόσφατα πέτυχα και τριπλοπαρκαρισμένα στο τελείωμα της Βασ. Γεωργίου μπροστά σε εκλογικό γραφείο). Αυτοκίνητα παρακαρισμένα πάνω σε πεζοδρόμια. Αυτοκίνητα παρκαρισμένα σε γωνίες και γενικότερα δύσκολα σημεία χωρίς ίχνος αντίληψης από τους οδηγούς τους ότι εμποδίζουν και καθιστούν αδύνατη την κυκλοφορία κάποιου χωρίς να αναγκαστεί να κάνει 40 μανούβρες. Ασέβεια προς τους πεζούς σε διαβάσεις αλλά και ανοησία των ίδιων των πεζών κατά τη διάσχιση των δρόμων. Μηχανάκια που παραβιάζουν μονόδρομους και φανάρια. Μη χρησιμοποίηση των φλας από το μεγαλύτερο μέρος των αυτοκινήτων (έχουμε καταντήσει μέντιουμ για να μαντέψουμε που θα στρίψει κάποιος και αν θα στρίψει) και πολλά άλλα.
Ποιο είναι το κοινό γνώρισμα σε όλες αυτές τις ενέργειες;;; Όλοι με ένα στόμα και μια φωνή θα πουν : η έλλειψη της οδηγικής παιδείας. Σωστό εν μέρη. Δε θα διαφωνήσω, όμως δε θεωρώ ότι αυτός είναι ο λόγος. Κατά την άποψη μου το βασικό γνώρισμα σε όλες αυτές τις ενέργειες είναι ο ΕΓΩΙΣΜΟΣ. Η φιλοσοφία ότι ΕΓΩ θα κάνω τη δουλειά μου όπως με βολεύει, οι άλλοι να πάνε να πνιγούν. ΕΓΩ μόνο βιάζομαι να διασχίσω τους δρόμους, ΕΓΩ μόνο έχω το δικαίωμα να παρκάρω όπου γουστάρω, ΕΓΩ, ΕΓΩ, ΕΓΩ, ΕΓΩ.
Λανθασμένα ίσως μέχρι τώρα βγαίνει το συμπέρασμα ότι θέλω να μιλήσω για την κατάσταση στους δρόμους (αυτό θα το κάνω κάποια άλλη στιγμή). Είπαμε, οι δρόμοι είναι απλώς ο καθρέφτης. Οι ίδιες οι σχέσεις που μας διέπουν είναι σαθρές, βρώμικες, άθλιες. Δεν κάνω λόγο για τις προσωπικές μας φιλίες και συναναστροφές. Εκεί βγάζουμε λιγότερο προβληματικές συμπεριφορές, γιατί είναι επιλογή μας να βρισκόμαστε με κάποιους άλλους ανθρώπους και να επιζητούμε την αποδοχή τους. Το θέμα είναι πως συμπεριφέρεται κανείς στον άγνωστο. Σε αυτόν με τον οποίο «αναγκαζόμαστε» να συναναστραφούμε. Σε αυτόν που θα βρεθεί στο δρόμο μας. Εκεί λοιπόν διακρίνω καθημερινά τον εγωισμό. Ο καθένας ζει στον μικρόκοσμό του και θέλει να ικανοποιήσει τα θέλω του. Δεν υπάρχει κανένας άλλος που να έχει πιο μεγάλες ή πιο άμεσες ανάγκες. ΕΓΩ βιάζομαι περισσότερο, ΕΓΩ έχω μόνο προβλήματα και εννοείται ότι τα δικά μου προβλήματα είναι μεγαλύτερα και σοβαρότερα.
Αν κάποιος διαφωνεί με την έννοια του εγωισμού που προανέφερα, τότε θα χρησιμοποιήσω διαφορετική λέξη. Θα χρησιμοποιήσω τη λέξη «βόλεμα». Βόλεμα λοιπόν, η λέξη που διαμόρφωσε αρκετές γενιές έως σήμερα από τη δεκαετία του 70 - 80 και έπειτα. Αυτή η νοοτροπία υπάρχει διάχυτη παντού. Πως θα βολευτώ εγώ, ότι και να γίνει. Μια νοοτροπία που διαμορφώθηκε, έχω την αίσθηση, από τη γενιά των σημερινών 45ηδων έως 65ηδων. Τη γενιά των γονιών μας δηλαδή. Η γενιά που στα παιδικά της χρόνια έζησε μέσα σε περιβάλον ανέχειας, πέρασε δύσκολα και μόλις της δόθηκε η ευκαιρία άρχισε να υπερεκμεταλλεύεται τους πάντες και τα πάντα για να μην ξαναπεράσει τα ίδια. Γενιά που έφαγε ότι μπόρεσε και που χρησιμοποίησε όλα τα μέσα που βρήκε (και υπόγεια) για να ευημερήσει. Να βολευτεί έτσι ώστε να εξασφαλίσει και τους απογόνους της. Να βολευτεί...
Τώρα το αν αυτό το βόλεμα έχει καταστρέψει τη δική μας γενιά, αυτό είναι κάτι που ούτε καν τους είχε περάσει από το μυαλό τότε. Και πριν με κατηγορήσει κάποιος για γενικευμένες διατυπώσεις, όχι, δεν είναι όλοι οι εκπρόσωποι εκείνων των γενεών υπεύθυνοι, αλλά δυστυχώς όλοι λίγο πολύ χρησιμοποίησαν πλάγιους τρόπους για να πετύχουν κάποια πράγματα, έστω και μικρές εξυπηρετήσεις. Ο γνωστός, του γνωστού και πάει λέγοντας.
Το αποτέλεσμα; Είμαστε η πρώτη φουρνιά που ενώ πέρασε καλά στα παιδικά της χρόνια, χωρίς να της λείπει κάτι ουσιαστικό, βρισκόμαστε στη δυσάρεστη θέση να ζήσουμε μια μοντέρνα κατοχή, να πληρώσουμε τα σπασμένα από τις κλεψιές και τις κομπίνες των πατεράδων μας, των παπούδων μας. Και όχι, δεν ήταν όλοι τους κλέφτες. Όμως είναι εξίσου υπεύθυνοι όλοι που δέχονταν τακτικές από λαμόγια τα οποία κατάφεραν να κάνουν τέτοιες περιουσίες και να εξασφαλίσουν τους απογόνους τους, χωρίς να παραλήψουν βέβαια να τους περάσουν και την τόσο σωστή κοσμοθεωρία τους: το τομάρι μας πάνω απ’όλα και ας πατάμε πάνω σε πτώματα.
Τώρα, εγώ φταίω που δε θα μου φαινόταν καθόλου παράλογο να περικοπούν οι συντάξεις από αυτές τις γενιές για να είμαι σίγουρος ότι όταν φτάσω στα χρόνια τους θα μπορέσω κι εγώ να παίρνω σύνταξη; Γιατί τελικά μόνο στους δικούς μας ώμους έχουν πέσει όλα τα βάρη. Και ξανατονίζω, δεν υποστηρίζω ότι όλοι οι προηγούμενοι φταίνε γι’αυτό, αλλά όπως λέει και ο λαός, μαζί με τα ξερά καίγονται και τα χλωρά. Κι εγώ σκεφτόμενος με τη φιλοσοφία που μου εντρυφίσανε στη δίκαιη Ελλάδα μας, προτιμώ τα χλωρά να είναι από τις προηγούμενες γενιές και όχι από τη δικιά μου γενιά..... Φαύλος κύκλος....
