Δίτροχες Αποδράσεις. Σύντομα...

Αφού διανύσαμε αρκετά χιλιόμετρα σε 2 τροχούς και πάλι με τα φιλαράκια, ήρθε η ώρα να γίνει μια μικρή ανασκόπηση των διαδρομών. Θα επακολουθήσουν κάποιες δημοσιεύσεις (ευελπιστώ σχετικά σύντομα) μαζί με φωτογραφίες, βίντεο και πληροφορίες για τις διαδρομές. Αυτό βέβαια που ξεχώρισε και που θα προσπαθήσω να το μεταφέρω όσο καλύτερα γίνεται, είναι η επίσκεψη στην πίστα των Σερρών.....

Λίγη υπομονή λοιπόν για να ξεφύγουμε από το αρνητικό κλίμα της προηγούμενης δημοσίευσης!

Σκέψεις......

Εδώ και καιρό πάλευα με τον εαυτό μου για να μην κάνω κάποια δημοσίευση με αρνητικό χαρακτήρα. Μάταια όμως. Η τριβή μας με τους συνανθρώπους μας δυστυχώς δεν αφήνει και πολλά περιθώρια για να υπάρχει θετική διάθεση. Και μάλλον η λέξη «συνανθρώπους» θα έπρεπε να μην υπάρχει καν, από τη στιγμή που δεν υπάρχει ίχνος συνύπαρξης με τους γύρω μας, παρά μόνον ανταγωνισμός και αντικρουόμενα συμφέροντα από την πιο απλή μας επιθυμία και πράξη έως και τις πιο πολύπλοκες και απαιτητικές για την επιβίωσή μας.

Ο καλύτερος καθρέφτης που αντανακλά τη φιλοσοφία που διέπει τους ανθρώπους μιας πόλης (και όχι μόνο) είναι η συμπεριφορά μας στους δρόμους. Πολλοί από εμάς έχουμε την ατυχία να απασχολούμαστε σε δουλειές που απαιτούν την καθημερινή μας μετακίνηση μέσα στις πόλεις είτε με αυτοκίνητο, είτε με δίκυκλο. Το χάος που επικρατεί μπορεί να οφείλεται εν μέρη στις κακές συνθήκες του οδοστρώματος, στην ελλειπή σήμανση των δρόμων, στο πλήθος των αυτοκινήτων που κυκλοφορούν, όμως ο βασικός παράγοντας που διαμορφώνει το όλο σκηνικό είναι η ιδιοσυγκρασία των οδηγών και επομένως οι προσωπικότητες και η φιλοσοφία του καθενός μας.

Από που να ξεκινήσω και που να τελειώσω. Παραβίαση ερυθρών σηματοδοτών. Κανένας σεβασμός στις προτεραιότητες. Απουσία συγκέντρωσης στην οδήγηση, γιατί μιλάμε στο τηλέφωνο (κανένας λόγος για hands free και Bluetooth). Διπλοπαρκαρισμένα αυτοκίνητα παντού (πρόσφατα πέτυχα και τριπλοπαρκαρισμένα στο τελείωμα της Βασ. Γεωργίου μπροστά σε εκλογικό γραφείο). Αυτοκίνητα παρακαρισμένα πάνω σε πεζοδρόμια. Αυτοκίνητα παρκαρισμένα σε γωνίες και γενικότερα δύσκολα σημεία χωρίς ίχνος αντίληψης από τους οδηγούς τους ότι εμποδίζουν και καθιστούν αδύνατη την κυκλοφορία κάποιου χωρίς να αναγκαστεί να κάνει 40 μανούβρες. Ασέβεια προς τους πεζούς σε διαβάσεις αλλά και ανοησία των ίδιων των πεζών κατά τη διάσχιση των δρόμων. Μηχανάκια που παραβιάζουν μονόδρομους και φανάρια. Μη χρησιμοποίηση των φλας από το μεγαλύτερο μέρος των αυτοκινήτων (έχουμε καταντήσει μέντιουμ για να μαντέψουμε που θα στρίψει κάποιος και αν θα στρίψει) και πολλά άλλα.

Ποιο είναι το κοινό γνώρισμα σε όλες αυτές τις ενέργειες;;; Όλοι με ένα στόμα και μια φωνή θα πουν : η έλλειψη της οδηγικής παιδείας. Σωστό εν μέρη. Δε θα διαφωνήσω, όμως δε θεωρώ ότι αυτός είναι ο λόγος. Κατά την άποψη μου το βασικό γνώρισμα σε όλες αυτές τις ενέργειες είναι ο ΕΓΩΙΣΜΟΣ. Η φιλοσοφία ότι ΕΓΩ θα κάνω τη δουλειά μου όπως με βολεύει, οι άλλοι να πάνε να πνιγούν. ΕΓΩ μόνο βιάζομαι να διασχίσω τους δρόμους, ΕΓΩ μόνο έχω το δικαίωμα να παρκάρω όπου γουστάρω, ΕΓΩ, ΕΓΩ, ΕΓΩ, ΕΓΩ.

Λανθασμένα ίσως μέχρι τώρα βγαίνει το συμπέρασμα ότι θέλω να μιλήσω για την κατάσταση στους δρόμους (αυτό θα το κάνω κάποια άλλη στιγμή). Είπαμε, οι δρόμοι είναι απλώς ο καθρέφτης. Οι ίδιες οι σχέσεις που μας διέπουν είναι σαθρές, βρώμικες, άθλιες. Δεν κάνω λόγο για τις προσωπικές μας φιλίες και συναναστροφές. Εκεί βγάζουμε λιγότερο προβληματικές συμπεριφορές, γιατί είναι επιλογή μας να βρισκόμαστε με κάποιους άλλους ανθρώπους και να επιζητούμε την αποδοχή τους. Το θέμα είναι πως συμπεριφέρεται κανείς στον άγνωστο. Σε αυτόν με τον οποίο «αναγκαζόμαστε» να συναναστραφούμε. Σε αυτόν που θα βρεθεί στο δρόμο μας. Εκεί λοιπόν διακρίνω καθημερινά τον εγωισμό.  Ο καθένας ζει στον μικρόκοσμό του και θέλει να ικανοποιήσει τα θέλω του. Δεν υπάρχει κανένας άλλος που να έχει πιο μεγάλες ή πιο άμεσες ανάγκες. ΕΓΩ βιάζομαι περισσότερο, ΕΓΩ έχω μόνο προβλήματα και εννοείται ότι τα δικά μου προβλήματα είναι μεγαλύτερα και σοβαρότερα.

Αν κάποιος διαφωνεί με την έννοια του εγωισμού που προανέφερα, τότε θα χρησιμοποιήσω διαφορετική λέξη. Θα χρησιμοποιήσω τη λέξη «βόλεμα».  Βόλεμα λοιπόν, η λέξη που διαμόρφωσε αρκετές γενιές έως σήμερα από τη δεκαετία του 70 - 80 και έπειτα. Αυτή η νοοτροπία υπάρχει διάχυτη παντού. Πως θα βολευτώ εγώ, ότι και να γίνει. Μια νοοτροπία που διαμορφώθηκε, έχω την αίσθηση, από τη γενιά των σημερινών 45ηδων έως 65ηδων. Τη γενιά των γονιών μας δηλαδή. Η γενιά που στα παιδικά της χρόνια έζησε μέσα σε περιβάλον ανέχειας, πέρασε δύσκολα και μόλις της δόθηκε η ευκαιρία άρχισε να υπερεκμεταλλεύεται τους πάντες και τα πάντα για να μην ξαναπεράσει τα ίδια. Γενιά που έφαγε ότι μπόρεσε και που χρησιμοποίησε όλα τα μέσα που βρήκε (και υπόγεια) για να ευημερήσει. Να βολευτεί έτσι ώστε να εξασφαλίσει και τους απογόνους της. Να βολευτεί...

Τώρα το αν αυτό το βόλεμα έχει καταστρέψει τη δική μας γενιά, αυτό είναι κάτι που ούτε καν τους είχε περάσει από το μυαλό τότε. Και πριν με κατηγορήσει κάποιος για γενικευμένες διατυπώσεις, όχι, δεν είναι όλοι οι εκπρόσωποι εκείνων των γενεών υπεύθυνοι, αλλά δυστυχώς όλοι λίγο πολύ χρησιμοποίησαν πλάγιους τρόπους για να πετύχουν κάποια πράγματα, έστω και μικρές εξυπηρετήσεις. Ο γνωστός, του γνωστού και πάει λέγοντας.

Το αποτέλεσμα; Είμαστε η πρώτη φουρνιά που ενώ πέρασε καλά στα παιδικά της χρόνια, χωρίς να της λείπει κάτι ουσιαστικό, βρισκόμαστε στη δυσάρεστη θέση να ζήσουμε μια μοντέρνα κατοχή, να πληρώσουμε τα σπασμένα από τις κλεψιές και τις κομπίνες των πατεράδων μας, των παπούδων μας. Και όχι, δεν ήταν όλοι τους κλέφτες. Όμως είναι εξίσου υπεύθυνοι όλοι που δέχονταν τακτικές από λαμόγια τα οποία κατάφεραν να κάνουν τέτοιες περιουσίες και να εξασφαλίσουν τους απογόνους τους, χωρίς να παραλήψουν βέβαια να τους περάσουν και την τόσο σωστή κοσμοθεωρία τους: το τομάρι μας πάνω απ’όλα και ας πατάμε πάνω σε πτώματα.

Τώρα, εγώ φταίω που δε θα μου φαινόταν καθόλου παράλογο να περικοπούν οι συντάξεις από αυτές τις γενιές για να είμαι σίγουρος ότι όταν φτάσω στα χρόνια τους θα μπορέσω κι εγώ να παίρνω σύνταξη; Γιατί τελικά μόνο στους δικούς μας ώμους έχουν πέσει όλα τα βάρη.  Και ξανατονίζω, δεν υποστηρίζω ότι όλοι οι προηγούμενοι φταίνε γι’αυτό, αλλά όπως λέει και ο λαός, μαζί με τα ξερά καίγονται και τα χλωρά. Κι εγώ σκεφτόμενος με τη φιλοσοφία που μου εντρυφίσανε στη δίκαιη Ελλάδα μας, προτιμώ τα χλωρά να είναι από τις προηγούμενες γενιές και όχι από τη δικιά μου γενιά..... Φαύλος κύκλος....

Καλοκαιρινές διακοπές Μέρος Γ'

Αυτό μπορώ να πω ότι ήταν και το εντυπωσιακότερο κομμάτι των φετινών διακοπών. Αυτό που σε ταρακουνάει και σε αφήνει με τόσο διαφορετικές και συνάμα γνώριμες εικόνες, για να έχεις να αναπολείς για μια ολόκληρη ζωή. 

Διαφορετικές, γιατί δε μπορείς ούτε καν να διανοηθείς ότι υπάρχουν τέτοια σκηνικά που εξελίσσονται μπροστά σου, εικόνες που δεν είναι συνηθισμένο το μάτι να αντικρίζει, είτε αυτό λέγεται ουρανοξύστης, είτε ένα τεράστιο πάρκο μέσα στο κέντρο της πόλης με θέα τους ουρανοξύστες πίσω από τα δέντρα.

 Γνώριμες, γιατί με τέτοια πλύση εγκεφάλου που μας γίνεται με τις ταινίες και τις σειρές που κατά το πλείστον είναι αμερικανικής παραγωγής, ο καθένας μας τις έχει αντικρίσει μέσα από το κουτί (πλέον κάδρο!) της τηλεόρασης.

Δεν έχω να πω ιδιαίτερα πολλά για το τι κάναμε ή που πήγαμε.  Οι εικόνες είναι καλύτερος αφηγητής πιστεύω. Σίγουρα στις μέρες που είχαμε στη διάθεσή μας δεν είδαμε παρά ένα πολύ μικρό κομμάτι της Νέας Υόρκης. 

Αυτό που θα κρατήσω από αυτό το ταξίδι είναι ότι ουδέποτε ένιωσα ξένος, τουρίστας, αφού είναι τόσοι πολλοί οι μετανάστες εκεί, ότι ένιωθα μικροσκοπικός περιστοιχιζόμενος από τόσο ψηλά κτίρια,  ότι η ρυμοτόμηση της πόλης σου έδινε την ευκαιρία σε κάθε διασταύρωση να φτάνει το μάτι σου στα 4 σημεία του ορίζοντα μέχρι το βάθος, ότι ήταν πανεύκολο να κινηθείς μέσα σε αυτήν. Σε μαγεύει με τον έναν ή τον άλλο τρόπο και σε κάνει συνειδητοποιείς πόσο πίσω είμαστε σε πάρα πολλές πτυχές της ζωής μας.

Ενώ λοιπόν ήμουν αρκετά επιφυλακτικός με το συγκεκριμένο ταξίδι, τελικά αποδείχθηκε ότι ήταν ένας προορισμός που θα μου μείνει αξέχαστος. Χωρίς να μπορώ να προσδιορίσω επακριβώς τι ήταν αυτό που μου άρεσε περισσότερο, η αίσθηση που μου άφησε ήταν μοναδική. Για όποιον του δοθεί η ευκαιρία να κάνει αυτό το ταξίδι ένα έχω να πω: αρπάξτε την ευκαιρία από τα μαλλιά και δε θα το μετανοιώσετε!

Καλοκαιρινές διακοπές Μέρος Β’

Το κομμάτι των διακοπών που μπορεί να χαρακτηριστεί το πιο περιπετειώδες! 7 ημέρες με αρκετά χιλιόμετρα σε 2 τροχούς!!

Ξεκίνημα την Παρασκευή 13/08 το μεσημερί από Θεσσαλονίκη για Αθήνα,  έτσι ώστε να μη βραδιαστώ στο δρόμο. Το ηθικό ανεβασμένο αφού το πρόγραμμα προέβλεπε αρκετές επαρχιακές διαδρομές με τον αδερφικό μου φίλο Βαγγέλη. Την προηγούμενη χρονιά δεν καταφέραμε να κάνουμε το πρόγραμμα που θέλαμε, όπως το θέλαμε, αφού η προηγούμενη του μηχανή μας είχε αφήσει στα μέσα της διαδρομής και συνεχίσαμε τις διαδρομές μας με 1 μηχανή, 2κάβαλο. Επομένως είχαμε αφήσει ανοιχτούς λογαριασμούς που έπρεπε να κλείσουμε. Με τον Βαγγέλη θα συναντιόμασταν στη διαδρομή, αφού είχε ξεκινήσει ήδη να «οργώνει» την Ελλάδα με την καινούρια του μηχανή.

Τη διαδρομή είχα σκοπό να τη σπάσω σε 2 κομμάτια αφού η αυτονομία της μηχανής μου (er-6n) ήξερα από εμπειρία ότι ήταν περίπου στα 250 χιλιόμετρα. Χωρίς να συναντήσω κάποια δυσκολία, έφτασα και πέρασα τα Τέμπη.  Υπολόγιζα ότι στο αμέσως επόμενο βενζινάδικο μετά τη Λάρισα θα ανεφοδιαζόμουν. Είχα βενζίνη για ακόμα 30 χιλιόμετρα επομένως θεωρούσα ότι ήμουν άνετος με αυτό το θέμα. Τι το ήθελα όμως να ρισκάρω και να μη βάλω βενζίνη; Τα χιλιόμετρα περνούσαν και έβλεπα ότι βενζινάδικο δεν υπήρχε πάνω στο δρόμο....Σε κάθε ευθεία που είχα ορατότητα απελπιζόμουν που δεν έβλεπα στον ορίζοντα σημάδι από βενζινάδικο.... Το λαμπάκι είχε αρχίσει να αναβοσβήνει και το άγχος είχε αρχίσει να με κυριεύει! Τελικά, αφού έκοψα ρυθμό και παρακαλούσα να μου φτάσουν τα καύσιμα, έφτασα με τη ψυχή στο στόμα στη Στυλίδα όπου διαπίστωσα ότι μου είχε μείνει μόνο μισό λίτρο βενζίνη και είχα διανύσει 289 χιλιόμετρα με 15 λίτρα βενζίνη!! Μικρή στάση για 10 λεπτά, συννενόηση με τον Βαγγέλη για το σημείο συνάντησης, και συνέχιση της διαδρομής. Τελικά έφτασα αρκετά νωρίτερα στο σημείο συνάντησης, αφού ο δεινόσαυρος (Transalp) του Βαγγέλη, έμεινε για άλλη μια φορά, αυτή τη φορά στα χέρια φίλου του, με αποτέλεσμα να καθυστερήσουν περίπου 1 ώρα. Τέλος καλό, όλα καλά όμως, αφού τελικά συναντηθήκαμε στο δρόμο με τον Βαγγέλη και εν μέσω πανηγυρικής διάθεσης γυρίσαμε στην Αθήνα για ξεκούραση και προγραμματισμό των επόμενων χιλιομέτρων!

Στην Αθήνα μείναμε όλο το Σαββατοκύριακο, ανανεώνοντας δυνάμεις και «χτίζοντας» διάθεση για τις επόμενες ημέρες. Το πρόγραμμα όπως διαμορφώθηκε περιελάμβανε διαδρομές προς Ξάνθη, Δράμα, Σέρρες, Ροδόπολη, Άνω Πορόια, Ελατοχώρι, Βελβεντό, Παναγία Σουμελά. Επίσης, όντας ενθουσιασμένος με το Πήλιο, κανονίσαμε ανεβαίνοντας για Θεσσαλονίκη να σταματήσουμε στο Πήλιο και να κάνουμε ένα μικρό πέρασμα από τα σημεία που ξεχώρισα.

Ξεκίνημα τα χαράματα της Δευτέρας με την καλύτερη δυνατή διάθεση η οποία μας οδήγησε και σε χιουμοριστικές καταστάσεις με γείτονα του Βαγγέλη (άρε κοκκάλωμα που έφαγε ο άνθρωπος πρωινιάτικα!!!). Όπως είχα γράψει σε παλαιότερη δημοσίευση, το αίσθημα του να είσαι στο δρόμο με τη μηχανή σου, μόνος σου, είναι φανταστικό. Το αίσθημα του να είσαι παρέα με τον κολλητό σου και με τις μηχανές είναι το ίδιο φοβερό, αν όχι καλύτερο.  Πρώτη στάση στο Σχηματάρι στο Olympus Plaza για πρωινό και δεύτερη μικρή στάση στη Λαμία για καφέ. Τώρα πάντως που ήμασταν 2 μαζί, είχα σκοπό να φτάσω τα όρια της αυτονομίας της Έρικα, αφού η αλήθεια ήταν ότι εξεπλάγην θετικά με τα 289 χιλιόμετρα που έκανα 3 ημέρες πριν.  Τώρα ο ρυθμός ήταν σαφώς χαμηλότερος και πιο άνετος, αφού το παν είναι η παρέα στο ταξίδι, και σκοπός μου να βάλω βενζίνη στον Βόλο. Πράγμα που τελικά έγινε χωρίς να λείψουν τα απρόοπτα και πάλι!! Λίγο πριν φτάσουμε Βόλο πάτησα κατά λάθος το κουμπί που νεκρώνει τον κινητήρα με αποτέλεσμα να θεωρήσω ότι έμεινα από βενζίνη!! Τελικά όμως αφού διαπίστωσα το λάθος μου (το κουμπί πατήθηκε από τo tankbag) συνεχίσαμε κανονικά και συμπλήρωσα σχεδόν 310 χιλιόμετρα, έχοντας ακόμα μέσα 1,5 λίτρο βενζίνης!! Για τους κατόχους Kawasaki ER-6 λοιπόν, υπολογίστε με μέση ταχύτητα 120χλμ/ω περίπου 320-350 χιλιόμετρα αυτονομία, υπολογίζοντας ότι για περίπου 60-80 χιλιόμετρα το λαμπάκι της βενζίνης θα αναβοσβήνει (μην το δένετε σχοινί – κορδόνι βέβαια!!).

Μετά τον ανεφοδιασμό φύγαμε καρφί για Πορταριά, ξανά καφές, και μετά μια από τις ωραιότερες διαδρομές προς Χάνια και και Ζαγορά. Στη Ζαγορά φάγαμε και πάλι στο ΜεΊντάνι (αφού την πρώτη φορά ενθουσιαστήκαμε με την γυναίκα μου). Καφές έπειτα στη Τσαγκαράδα στην πλατεία με το τεράστιο πλατάνι και επιστροφή από τον καινούριο δρόμο που έγινε από τον Κισσό προς Χάνια (ο δρόμος για το χιονοδρομικό). Ενώ η πρώτη διαδρομή είναι απίστευτα όμορφη, χωρίς να υστερεί σε απόλαυση, η καινούρια διαδρομή είναι ο ορισμός της απόλαυσης για τους 2 τροχούς. Ένα συνεχόμενο απολαυστικό χορευτικό για σένα και το μωρό σου. Το Πήλιο μας άφησε και πάλι με τις καλύτερες εικόνες και γεύσεις προσθέτοντας τώρα και την οδηγική απόλαυση.

Τα υπόλοιπα χιλιόμετρα κύλισαν εύκολα, με 2 μικρές στάσεις, μία για ξεκούραση πριν από τα Τέμπη και μια δεύτερη για αλλαγή ζελατίνας, αφού πλέον είχε βραδιάσει. Στη Θεσσαλονίκη φτάσαμε στις 10.30 το βράδυ, έχοντας κουραστεί μεν, αλλά γεμίσει με απίστευτες αναμνήσεις από τις 15 ώρες ταξιδιού μας δε.

Την επόμενη μέρα, βράδυ αυτή τη φορά, ξεκινήσαμε για Ξάνθη. Ακολουθήσαμε τη κλασσική διαδρομή, από Εγνατία, η οποία όμως δε στερείται απόλαυσης. Το μόνο πρόβλημα τα υπερβολικά πολλά μυγαράκια γύρω από τη Βόλβη τα οποία δυσκόλεψαν την ορατότητά μας και μας έκαναν χάλια τόσο εμάς, όσο και τις μηχανές. Το κλου της διαδρομής, οι στροφές στο κομμάτι επάνω από την Καβάλα, τις οποίες πραγματικά ευχαριστιέμαι με το αυτοκίνητο και οι οποίες είναι απίστευτα απολαυστικές με τη μηχανή!

Μετά τη διανυκτέρευσή μας στη Ξάνθη, σηκωθήκαμε όλο όρεξη για κλασσική μπουγάτσα με κιμά στη Νέα Άνοιξη, η γεύση της οποίας μας ταξίδεψε πίσω στο 645, στο Πετροχώρι, όπου υπηρετήσαμε μαζί με τον Βαγγέλη πριν από κάποια χρόνια! Αναπολώντας το παρελθόν, ξεκινήσαμε για Άνω Πορόια. Η διαδρομή που ακολουθήσαμε πέρασε από Σταυρούπολη Ξάνθης, Παρανέστι, Δράμα, Σέρρες, Σιδηρόκαστρο, Ροδόπολη και φτάσαμε στον παράδεισο που λέγεται Άνω Πορόια. Φανταστικό μέρος. Όαση δροσιάς μέσα στον καύσωνα. 

Τσακίσαμε τα κρεατικά μας (βουβαλίσια σουτζουκάκια και μπριζόλες) και με μισή καρδιά πήραμε το δρόμο για πίσω.

Η επόμενη μέρα επεφύλασε την καλύτερη μας διαδρομή έως τώρα. Στην παρέα μας προστέθηκε ακόμα ένα φιλαράκι, ο Ναύαρχος, ο άνθρωπος που με έμπασε στην οικογένεια των ER πριν από περίπου ενάμιση χρόνο! Εν συντομία, η διαδρομή ξεκινούσε από Θεσσαλονίκη, περνούσε από Κατερίνη, Ελατοχώρι, Ριζώματα, Βελβεντό, Παναγία Σουμελά και πίσω. Στόχος μας ήταν να βρεθούμε για φαγητό στο 1010 λίγο μετά το Ελατοχώρι και να κάνουμε σίγουρα μια μεγάλη στάση στην Παναγία Σουμελά, κάτι που συνηθίζω τουλάχιστον μία φορά κάθε χρόνο. Ξεκινήσαμε λοιπόν σχετικά νωρίς το πρωί. 

Πρώτη στάση στο Πλατανόδασος λίγο μετά την Κατερίνη. Πρώτες φωτογραφίες, χαβαλές και χάραξη της διαδρομής για τη συνέχεια. Ανεβήκαμε στο Ελατοχώρι και πήραμε το δρόμο για το 1010. Η διαδρομή ήταν απολαυστική, μέσα στα δέντρα και τη δροσιά. Έπειτα από μια σύντομη στάση και πάλι για φωτογραφίες, φτάσαμε στο 1010. Εκεί για τα τελευταία 200 μέτρα της διαδρομής βρεθήκαμε να κάνουμε πατινάζ μέσα σε χαλίκια.... Ευτυχώς δεν είχαμε κανένα απρόοπτο αλλά δυστυχώς η ταβέρνα ήταν κλειστή.... Ανοίγει μόνο Σαββατοκύριακα... Γκαντεμιά. 

Δεν πτοηθήκαμε όμως και πήραμε το δρόμο για Βελβεντό, αφού συμβουλευτήκαμε και κάποιους ντόπιους για τη σωστή διαδρομή και για το κατά πόσον ο δρόμος περπατιόταν από μηχανές. Η διαδρομή από εκείνο το σημείο τα είχε όλα: στροφές, χωματόδρομο, γκρεμούς, απίστευτα τοπία και επιβλητικές κατασκευές από ανθρώπινο χέρι. 

Μέχρι να φτάσουμε στη λίμνη του Πολυφύτου ευχαριστηθήκαμε φύση και στροφιλίκια! Η θέα όταν αντικρίζεις τη λίμνη είναι φανταστική! 

Τελικά καταλήξαμε για φαγητό σε ταβέρνα στον Βελβεντό (δυστυχώς μου διαφεύγει το όνομα....). 

Αφού γεμίσαμε δυνάμεις, συνεχίσαμε για Παναγία Σουμελά. Περάσαμε τη γέφυρα του Πολυφύτου, μπήκαμε σε κομμάτι της Εγνατίας και ανεβήκαμε από Πολύμυλο Καστανιά. Άλλη μια καταπληκτική διαδρομή για μηχανές. Τρελές στροφές με σχετικά καλή ορατότητα και καλούτσικο οδόστρωμα. Η αδρεναλίνη στο φουλ!! Τελευταία στάση στο Μοναστήρι, προσκύνημα, φωτογραφίες και επιστροφή πίσω στην Θεσσαλονίκη. Ίσως η καλύτερη διαδρομή που κάναμε μέσα στο καλοκαίρι. 

Οι τελευταίες μέρες κύλησαν ομαλά, με βόλτες μέσα στην πόλη, συντήρηση δυνάμεων και ξεκούραση για το τρίτο σκέλος των διακοπών......Αυτό που κρατάω είναι οι εικόνες από τις ομορφιές της χώρας μας, ο απίστευτος χαβαλές που κάναμε με τον Βαγγέλη όλες αυτές τις μέρες και ιδιαίτερα η διαδρομή από Ελατοχώρι μέχρι Παναγία Σουμελά. Βαγγέλη αδερφέ μου, να’σαι καλά, να’μαστε καλά και να επαναλάβουμε αυτές τις διαδρομές και να κάνουμε ακόμα περισσότερες το επόμενο διάστημα!!

Καλοκαιρινές διακοπές μέρος Α’

Ύστερα από αρκετές μέρες λοιπόν, ήρθε η ώρα για την ανασκόπηση των καλοκαιρινών διακοπών μου. Τις χώρισα σε 3 μέρη ανάλογα με τον προορισμό και την παρέα!

Πρώτο σκέλος  στο Πήλιο με τη γυναίκα μου! Οι πιο ευχάριστες και ξεκούραστες μέρες, αυτές που ταιριάζουν περισσότερο με την έννοια των διακοπών. Προορισμός ο Άγιος Δημήτριος, που βρίσκεται μετά τον Κισσό και πριν τον Άγιο Ιωάννη. Η αλήθεια είναι ότι δεν είχα στο μυαλό μου το Πήλιο ως καλοκαιρινό προορισμό, όμως αποδείχθηκε τελικά μια από τις ιδανικότερες επιλογές: πανέμορφες θάλασσες, όμορφα τοπία και απίστευτη δροσιά εν μέσω καύσωνα, αφού οι θερμοκρασίες επάνω στο βουνό (όπου και μέναμε) ήταν αισθητά πιο χαμηλές! Τι ιδανικότερο λοιπόν! Να μπορείς να χαίρεσαι τις θάλασσες και ταυτόχρονα να μπορείς να αποδράσεις μέσα στη δροσιά. Ιδιαίτερα  κάτω από τον πλάτανο στην πλατεία στην Τσαγκαράδα ήταν παράδεισος!! Από θάλασσες ξεχωρίσαμε τον Μυλοπόταμο και τους Άγιους Σαράντα, χωρίς οι υπόλοιπες να υστερούν, απλώς δεν τις πετύχαμε στα καλά τους.  Δυστυχώς δεν πέσαμε σε καλή μέρα στη Φακίστρα και τελικά δεν κατεβήκαμε μέχρι κάτω.  Κρίμα.

Επισκέψεις σε Χορευτό, Κισσό, Τσαγκαράδα, Πορταριά, Μηλιές, Τρίκερι, Τζάστενι, Νταμούχαρη, Ζαγορά (σίγουρα ξεχνάω κι άλλα) πέρα από τον Άγιο Ιωάννη που ήταν δίπλα μας και βέβαια τον Άγιο Δημήτριο που μέναμε. 

Το φαγητό ήταν απολαυστικό! Μακάρι να είχαμε από 2 στομάχια ο καθένας για να μπορέσουμε να πούμε ότι τα δοκιμάσαμε όλα...  Από σπετζοφάι, τράγο στη λαδόκολλα, κολοκυθοανθούς και πόσα άλλα καταπληκτικά φαγητά. Χώρια τα γλυκά του κουταλιού! Ξεχωρίσαμε το φαγητό στο "Μεϊντάνι" στη Ζαγορά και τον καφέ και τα γλυκά στο "Άννα να ένα μήλο" στις Μυλιές!

Όλα όμως στις διακοπές, τουλάχιστον για μένα, κρίνονται από το ξενοδοχείο/ξενώνα/δωμάτιο που μένεις. Είναι αυτό που αφήνει την τελική αίσθηση για ένα προορισμό. Και στην προκειμένη περίπτωση φέτος πετύχαμε διάνα! Zisimatos Pelion Resort! 

Τέλειος ξενώνας, τέλεια εξυπηρέτηση, τέλεια τα πάντα! Η έννοια της φιλοξενίας στο απόλυτο! Καταρχήν το τοπίο φανταστικό, μέσα στο πράσινο. Ο ξενώνας ήταν παλιό αρχοντικό που αναπαλαιώθηκε με γούστο και μεράκι. 

Αυτό όμως που μας έκανε τη μεγαλύτερη εντύπωση ήταν η ζεστασιά και η φιλοξενία που προσέφερε το ζευγάρι που είχε τον ξενώνα. Νεαροί σε ηλικία, χαλαροί, εξυπηρετικότατοι και διακριτικοί. Μας κέρδισαν αμέσως και μέρα με τη μέρα μας εξέπληταν θετικά ακόμα περισσότερο. Ειδικά τα γλυκά που έφτιαχνε η Σίνα κάθε μέρα για το πρωινό ήταν θεϊκά!! Δεν υπάρχουν λόγια για να τα περιγράψεις!! Πρέπει απλώς να δοκιμάσεις. Σίγουρα θα σας ξαναεπισκεφτούμε Απόστολε και Σίνα!! Ευχαριστούμε για τη φιλοξενία!!!

Επιστροφή στην καθημερινότητα.....

Δε μπορώ να εκφράσω κανένα παράπονο για το φετινό καλοκαίρι. Μπορεί να άργησε να έρθει η άδεια, αλλά τελικά την εκμεταλλεύτηκα στο έπακρο. Κανονικές διακοπές στο Πήλιο με το κορίτσι μου, mini ταξίδια με τις μηχανές στη συνέχεια και για το τέλος μια μοναδική εβδομάδα στη Νέα Υόρκη. Από που να ξεκινήσω και που να τελειώσω δηλαδή! Ας στρωθώ όμως στη δουλειά σιγά σιγά....

ΞΕΚΙΝΑΜΕ!!!

Διπλό ξεκίνημα αυτές τις μέρες λοιπόν. Καταρχήν ήδη βρίσκομαι στην Αθήνα όπου αύριο το πρωί θα ξεκινήσουμε με τον αδερφικό μου φίλο Βαγγέλη το ταξίδι μας για Θεσσαλονίκη. Η διαδρομή θα περιλαμβάνει και γύρο του Πηλίου, έτσι για να πάρουμε λίγη δροσιά εν μέσω του καύσωνα. 700 χιλιόμετρα στο σύνολο για αύριο λοιπόν. Έπειτα θα πραγματοποιήσουμε διαδρομές σε Ξάνθη, Δράμα, Σέρρες, Ροδόπολη, Κατερίνη, Βέροια, Κοζάνη, ακολουθώντας όσο το δυνατόν περισσότερο το επαρχιακό οδικό δίκτυο για να απολαύσουμε τις ομορφιές της χώρας μας. Θα επακολουθήσουν και φωτογραφίες από όλες αυτές τις διαδρομές!

Επίσης, ξεκίνημα για τη νέα αγωνιστική σεζόν της F1aXion. Οι πρώτες προετοιμασίες λαμβάνουν χώρα αυτές τις μέρες και ο πρώτος αγώνας ορίστηκε για τις 11 Οκτωβρίου 2010. Καλή μας αρχή λοιπόν!